วันนี้ว่างๆเลยนั่งหาเอารูปเก่าๆ

มาลงให้เพื่อนๆได้ดูนะจ๊ะ

เผื่อเพื่อนๆจะคิดถึงวันเก่าๆมั่ง

อิอิ ^^

ช่วงนี้ชีวิตดำเนินไปเรื่อยๆ

ไม่ค่อยมีไรเปลี่ยนแปลงเลย

อยากเที่ยวจังเมื่อไหร่เพื่อนๆจะว่างอ่ะ

จาได้ไปเที่ยวกัน(เที่ยวไหนก็ได้อ่ะ)

อยากเจอเพื่อนๆตอนเรียนจัง(คิดถึงพวกแกว่ะ)

ไม่มีไรเขียนบ่นๆไปงั้นแหละ

คงจะมีสักวันที่ชีวิตจะเจอเรื่องตื่นเต้นเนาะ...เห้อๆๆๆ

การที่เราจะคบหาหรือรู้จักใครสักคน

ไม่ว่าจะในฐานะอะไรก็ตาม

สิ่งหนึ่งที่ควรท่อง ควรจำไว้อยู่เสมอก็คือ

“คน” เป็นสิ่งมีชีวิตที่มีทั้งด้านบวก และด้านลบ อยู่ในนั้น

อย่าตั้งใจกับคน 1 คนมากเกินไป

เพราะไม่มีใครอยากเป็นต้นเหตุของความล้มเหลว

อย่าคาดหวังกับ คน 1 คนมากเกินไป

เพราะไม่มีใครสามารถเป็นทุกอย่าง ที่ทุกคนอยากให้เป็น

อย่าให้เวลากับคน 1 คนมากเกินไป

เพราะไม่ว่าใครก็อยากมีช่วงเวลาของความเป็นส่วนตัว. . . คนเดียว....

อย่าพยายามเปลี่ยนแปลงคน 1 คนมากเกินไป

เพราะนั่นจะทำให้เค้าไม่หลงเหลือความเป็นตัวของตัวเอง

อย่าควบคุมชีวิตคน 1 คนมากเกินไป

เพราะมนุษย์มักจะหาวิธีการแทรกตัว เพื่อออกมาจากกฎที่ถูกกำหนด

อย่าบีบบังคับคน 1 คนมากไปกว่านี้

เพราะถ้าคนๆนั้น หลุดจากภาวะบีบบังคับมาได้

คุณจะกลายเป็นคนที่ถูกหันหลังให้ในทันที


เธอ. . .ลองมองดูฉันดีๆ ฉันมีลมหายใจ

ไม่ใช่ภาพวาด ที่จะสวยงามอยู่ตลอดเวลา

ฉันเองก็เป็น “คน” เป็นสิ่งมีชีวิตที่มี 2 ด้าน. . . เช่นกัน

...อยากรู้จักใครสักคน ต้องหัดเรียนรู้ ไม่ใช่เปลี่ยนแปลง...

 

 

เหงามั้ย? กับการไม่มีใคร
คำถามเดิมๆที่ใครหลายๆคนถามฉัน
ฉันก้อคงตอบแบบเดิมๆ ว่าเหงานะ
แต่ถ้ามีใครแล้วต้องปวดใจ ฉันยอมเหงาซะดีกว่า
หลายคนอาจคิดว่าฉันหวาดกลัวต่อความรัก
แต่สำหรับคนบางคนที่รู้จักฉันดี เค้าเหล่านั้นคงเข้าใจว่าทำไม?
ฉันเคยมีความรักที่ดีพร้อมทุกอย่าง ดีจนคิดไม่ถึงว่าวันนึงเราต้องเลิกกัน
ฉันทุ่มเทหมดทั้งหัวใจเพื่อใครอีกคน
แต่สุดท้ายผลที่ได้รับกลับมา ฉันกลายเป็นคนที่เจ็บปวดที่สุดกับความรักครั้งนี้
ฉันยอมจากไปเหมือนคนหมดเยื่อใย ทั้งๆที่ในใจฉันมันทรมานเหลือเกิน
ฉันใช้เวลาเยียวยาอาการอกหัก ลบคนๆนึงให้หมดไปจากใจ
แต่มันเหมือนยิ่งตอกย้ำตัวเองให้จดจำมากยิ่งขึ้น
สถานที่เดิมๆ คำพูดเดิมๆ มันยังคงก้องอยู่ในหู
ฉันกลายเป็นคนมีกำแพงรอบด้าน ที่สูงขึ้นโดยไม่รู้ตัว
จากวันนั้นถึงวันนี้เป็นเวลา 5 ปีแล้วที่ฉันไม่เคยคิดจะเปิดใจรับใครสักคนเข้ามา
ไม่ใช่ฉันไม่มีหัวใจ แต่เพราะหัวใจฉันยังไม่แข็งแรงพอ...ก้อเท่านั้นเอง

 

 

**เอาใน saranair.com มาแต่ไงมันเหมือนชีวิตเราไม่รู้ ยังไงก็รักเหมือนเดิมนะ ขอเปลี่ยนจำนวนปีนิดหน่อย**

เค้าว่ากันว่างานเลี้ยง ย่อมมีวันเลิกลา ทุกชีวิตต้องพบเจอกับการลาจาก

ต้องเดินทางไปตามถนนแห่งความฝัน ถนนที่มีทางแยกที่แตกต่างกันไป

แต่เมื่อถึงเวลา ไม่แน่ถนนของเราอาจจะมาบรรจบกันใหม่ก็เป็นได้

ตราบใดที่มิตรภาพยังคงอยู่ ความเป็นเพื่อนระหว่างเรายังไม่จางหาย
ต้องขอบคุณเวลา ที่พาฉันให้มาเจอกับเธอ คนที่คอยปลอบใจ ห่วงใย โดยไม่มีเงื่อนไขอะไรเลย

รักของเพื่อนไม่มีการอกหัก ไม่ต้องมานั่งเสียใจ เวลาเพื่อนไม่โทรหา ไม่ต้องโทรจิกตลอดเวลา

ไม่ต้องกังวลว่าเราจะสวยมากแค่ไหน น้ำหนักขึ้นเท่าไหร่ เพราะเพื่อนจะไม่ทิ้งเรา ไม่หลอกให้เราต้องผิดหวัง............
ถ้าคุณเป็นคนหนึ่งที่จะต้องแยกย้ายจากเพื่อนของคุณไป ก็ขอให้คุณใช้เวลากับเพื่อนให้มากที่สุด.....

เพื่อให้คนของความทรงจำ เป็นภาพแห่งความประทับใจ ตลอดไป............................

ในขณะที่เราคิดถึงคนๆ นึงตลอดเวลา
เค้าคนนั้นก็อาจคิดถึงคนอื่นอยู่ก็เป็นได้
และบางครั้ง ก็อาจมีคนที่คิดถึงเรา โดยที่เราไม่สนใจเลยเช่นกัน

บางครั้ง การได้ฝันไปคนเดียว มันก็ดีกว่าการได้รู้ความจริงที่ว่า
สิ่งที่เราคิดทั้งหมด มันคือความฝันของเราเองเพียงคนเดียว
ฉะนั้น ไม่แปลกที่คนส่วนใหญ่เลือกที่จะจมกับความฝัน
มากกว่าการได้รับรู้ความจริง
การไม่ได้เป็นที่ 1 ในใจเค้า ไม่ใช่เรื่องน่าเศร้า...
เราอาจเป็นที่ 2 ซึ่งมันก็ยังดีกว่าเป็นที่ 3 ที่ 4...
และหากเราเป็นที่ 10 ในใจเค้า...
ก็ขอให้คิดไว้ว่า ดีกว่าเราไม่มีความสำคัญอะไรในใจเค้าเลย

แต่โปรดจำไว้เถอะว่า
หากหัวใจของคุณยังไม่ร้องไห้ออกมาดัง ๆ
พร้อมกับพูดกับตัวเองว่า...ชั้นเหนื่อยเหลือเกินแล้ว
โปรดห้ามใจเถอะ ก่อนที่ชั้นจะอ่อนล้าไปกว่านี้...

ก็จงชอบต่อไปเถอะ
การรักใครซักคน ไม่ต้องการความพยายาม
"การตัดใจ"ต่างหาก ที่ต้องใช้ความพยายามอย่างมากมาย
ลองชั่งน้ำหนักในใจเราดูสิว่า ความสุขยามที่คุณได้สบตาเค้า
กับความทุกข์ยามที่คุณต้องคอยหลบตาเค้า
อันไหนมันหนักหนากว่ากัน

อย่าโทษตัวเอง ที่มาเจอเค้าสายเกินไป...
อย่าโทษเค้าที่ไม่มีใจให้...
อย่าโทษโชคชะตาที่ทำให้เราพบกัน แต่ไม่ได้ทำให้เราใจตรงกัน

แต่จงยิ้มให้กับตัวเอง
ที่อย่างน้อย ถึงจะพบกับเค้าคนนั้นสายเกินไป
แต่ก็ยังได้พบ...

ยิ้มให้เค้า ที่ถึงจะไม่ได้ให้ใจเรามา
แต่ก็ยังได้รับหัวใจของเราไป...

ยิ้มให้กับโชคชะตา
ที่ยังทำให้เรา...ได้รู้จักกัน

คุณควรจะดีใจด้วยซ้ำที่ครั้งหนึ่ง
คุณได้เจอคนที่คุณอยากเก็บรอยยิ้มของเค้าไว้คนเดียว

คนที่คุณใส่ใจกว่าตัวคุณเอง...
คนที่ทำให้คุณหัวเราะ...และร้องไห้ได้มากมาย...


คนที่เพียงแค่ยิ้มของเค้า
ก็สามารถเปลี่ยนวันที่หมองหม่น...ให้กลายเป็นวันที่สดใส
เท่านี้มันก็เพียงพอแล้ว ไม่ใช่หรือ?

แค่การได้เห็นคนที่เรารัก

ได้หัวเราะอยู่กับใครสักคนที่เค้ารักมากที่สุด
...นั่นแหละคือความสุขของการได้รัก...อย่างจริงใจ

เด็กน้อยนั่งมองฝน

ดวงตาหมองหม่นอ่อนหล้า

ฝันถึงวันหนึ่งข้างหน้า

วาดฝันกับฟ้าจนล้าแรง

จงฝันไปเหอะเจ้าเด็กน้อย

เก็บฝันไว้คอยวันกล้าแกร่ง

เก็บไว้วันเจ้ามีแรง

ค่อยลุกมายื้อแย่งเมื่อแรงมี

วันฝันหมดน้ำหยดหยาด

ความฝันที่วาดทั้งหมดจะสดสี

เห็นแสงทองสาดส่องมาอีกที

วันนั้นฝันเสรีจะโบกโบย

อย่าให้ฝันหล่นโรย

ก่อนฝนโปรยจะหนุดลง

 

แค่คนที่ไม่ได้รัก.................ทำไมเราต้องคิดถึง

แค่คนที่ไมได้รัก.................ทำไมเราต้องห่วงหา

แค่คนที่ไม่ได้รัก.................ทำไมเราต้องเสียน้ำตา

แค่คนที่ไมได้รัก................ทำไมเราต้องใส่ใจ

แค่คนที่ไม่ได้รัก.................ทำไมเราต้องฝันถึง

แค่คนที่ไม่ได้รัก.................ทำไมเราต้องเสียใจ

แค่คนที่ไม่ได้รัก.................ทำไมเราต้องเปลี่ยนแปลงตัวเอง

แค่คนที่ไมได้รัก.................ทำไมเราต้องคิดตลอดเวลา

แค่คนทีไม่ได้รัก.................ทำไม...ทำไม

หรือที่คนแค่เราไมรัก.............เรากำลังรัก.. 

แค่ยิ้มที่เธอมีให้ฉัน กับสายตาคู่นั้น

 มันทำให้ฉันเอาเก็บไปฝันเฟ้อ
แอบคิด คิดถึงเธอ ตั้งแต่วันที่ฉันได้เจอ

ใจมันเพ้อๆๆ อยากจะเจอเธอทุกวัน

เธอจะรู้บ้างไหมว่ามีใจดวงน้อย เฝ้าแต่คอยๆๆ เป็นห่วงใย
อยากจะเดินเข้าไปทักทาย ก่อนที่ใจมันจะละลาย
อยากให้รู้ๆ ความในใจ ว่าคิดถึงเธอ

อยากพบเธอ ทุกวัน
แค่เพียงส่งยิ้มทุกๆที ที่เจอกันก้อพอแล้ว
อยากพบเธอ ทุกคืน
ฉันจะไม่ยอมตื่น จากความฝันที่มีแต่ฉันกับเธอ

ถ้าหากใจของเธอ ยังไม่มีเจ้าของ
ยังไม่มีคนจอง เป็นเจ้าของหัวใจ
ถ้ามีเธอข้างกาย จะไม่ยอมให้ใครวุ่นวาย

 และหัวใจดวงนี้ก้อจะมี แต่..เธอ

อยากพบเธอ ทุกวัน
แค่เพียงส่งยิ้มทุกๆที ที่เจอกันก้อพอแล้ว
อยากพบเธอ ทุกคืน
ฉันจะไม่ยอมตื่น จากความฝันที่มีแต่ฉันกับเธอ

แค่ยิ้มที่เธอมีให้ฉัน กับสายตาคู่นั้น

 มันทำให้ฉันเอาเก็บไปฝันเฟ้อ
แอบคิด คิดถึงเธอ ตั้งแต่วันที่ฉันได้เจอ

ใจมันเพ้อๆๆ อยากจะเจอเธอทุกวัน

อยากพบเธอ ทุกวัน
แค่เพียงส่งยิ้มทุกๆที ที่เจอกันก้อพอแล้ว
อยากพบเธอ ทุกคืน
ฉันจะไม่ยอมตื่น จากความฝันที่มีแต่ฉันกับเธอ  

ป่านนี้ จะเป็นอย่างไร จากมาไกล แสนนาน

คิดถึง คิดถึงบ้าน จากมาตั้งนาน เมื่อไหร่จะได้กลับ

แม่จ่า แม่รู้บ้างไหม ว่าดวงใจดวงนี้เป็นห่วง

จากลูกน้อย ที่แม่ห่วงหวง

อยู่เมืองหลวง ศิวิไลซ์ ไกลบ้านเรา

คิดถึงแม่ขึ้นมา น้ำตามันก็ไกล

อยากกลับไปซบลงที่ตรงตักแม่

ในอ้อมกอดรักจริงที่เที่ยง

ในอกแม่สุขเกินใคร

อีกไม่นาน ลูกจะกลับไป

หอบดวงใจ เจ็บช้ำเกินทน

เก็บเรื่องราว วุ่นวายสับสน

ใจที่วกวนของคนในเมืองกรุง

คิดถึงแม่ขึ้นมาน้ำตามันก็ไหล

อยากกลับไปซบลงที่ตรงจักแม่

ในอ้อมกอดรักจริงที่เที่ยงแท้

อ้อมกอดแม่สุขเกินใคร

 

 

มองดูดวงดาวก็คงเป็นดาวดวงเดียวกัน
มองดูดวงจันทร์ก็เหมือนกับจันทร์ที่บ้านเรา
ยามนี้ฉันเหงาคิดถึงบ้าน

มองดูท้องฟ้าก็ยังเป็นฟ้าพื้นเดียวกัน
มองดูดวงตะวันก็ยังส่องแสงไปบ้านฉัน
ยามฟ้ามืดครึ้มคิดถึงบ้าน

* อยู่ในเมืองกรุงก็คงวุ่นวายและวกวน
มีแต่ผู้คนก็เหมือนกับคนไม่รู้จักกัน
ชีวิตผกผันคิดถึงบ้าน
มองไปทางใดก็มีแต่ตึกสูงสวยงาม
แต่ใจคนไม่งามเหมือนกับคนที่บ้านเรา
ยามนี้ฉันเหงาคิดถึงบ้าน