poyyoy's space

วันนี้ว่างๆเลยนั่งหาเอารูปเก่าๆ

มาลงให้เพื่อนๆได้ดูนะจ๊ะ

เผื่อเพื่อนๆจะคิดถึงวันเก่าๆมั่ง

อิอิ ^^

ช่วงนี้ชีวิตดำเนินไปเรื่อยๆ

ไม่ค่อยมีไรเปลี่ยนแปลงเลย

อยากเที่ยวจังเมื่อไหร่เพื่อนๆจะว่างอ่ะ

จาได้ไปเที่ยวกัน(เที่ยวไหนก็ได้อ่ะ)

อยากเจอเพื่อนๆตอนเรียนจัง(คิดถึงพวกแกว่ะ)

ไม่มีไรเขียนบ่นๆไปงั้นแหละ

คงจะมีสักวันที่ชีวิตจะเจอเรื่องตื่นเต้นเนาะ...เห้อๆๆๆ

การที่เราจะคบหาหรือรู้จักใครสักคน

ไม่ว่าจะในฐานะอะไรก็ตาม

สิ่งหนึ่งที่ควรท่อง ควรจำไว้อยู่เสมอก็คือ

“คน” เป็นสิ่งมีชีวิตที่มีทั้งด้านบวก และด้านลบ อยู่ในนั้น

อย่าตั้งใจกับคน 1 คนมากเกินไป

เพราะไม่มีใครอยากเป็นต้นเหตุของความล้มเหลว

อย่าคาดหวังกับ คน 1 คนมากเกินไป

เพราะไม่มีใครสามารถเป็นทุกอย่าง ที่ทุกคนอยากให้เป็น

อย่าให้เวลากับคน 1 คนมากเกินไป

เพราะไม่ว่าใครก็อยากมีช่วงเวลาของความเป็นส่วนตัว. . . คนเดียว....

อย่าพยายามเปลี่ยนแปลงคน 1 คนมากเกินไป

เพราะนั่นจะทำให้เค้าไม่หลงเหลือความเป็นตัวของตัวเอง

อย่าควบคุมชีวิตคน 1 คนมากเกินไป

เพราะมนุษย์มักจะหาวิธีการแทรกตัว เพื่อออกมาจากกฎที่ถูกกำหนด

อย่าบีบบังคับคน 1 คนมากไปกว่านี้

เพราะถ้าคนๆนั้น หลุดจากภาวะบีบบังคับมาได้

คุณจะกลายเป็นคนที่ถูกหันหลังให้ในทันที


เธอ. . .ลองมองดูฉันดีๆ ฉันมีลมหายใจ

ไม่ใช่ภาพวาด ที่จะสวยงามอยู่ตลอดเวลา

ฉันเองก็เป็น “คน” เป็นสิ่งมีชีวิตที่มี 2 ด้าน. . . เช่นกัน

...อยากรู้จักใครสักคน ต้องหัดเรียนรู้ ไม่ใช่เปลี่ยนแปลง...

 

 

เหงามั้ย? กับการไม่มีใคร
คำถามเดิมๆที่ใครหลายๆคนถามฉัน
ฉันก้อคงตอบแบบเดิมๆ ว่าเหงานะ
แต่ถ้ามีใครแล้วต้องปวดใจ ฉันยอมเหงาซะดีกว่า
หลายคนอาจคิดว่าฉันหวาดกลัวต่อความรัก
แต่สำหรับคนบางคนที่รู้จักฉันดี เค้าเหล่านั้นคงเข้าใจว่าทำไม?
ฉันเคยมีความรักที่ดีพร้อมทุกอย่าง ดีจนคิดไม่ถึงว่าวันนึงเราต้องเลิกกัน
ฉันทุ่มเทหมดทั้งหัวใจเพื่อใครอีกคน
แต่สุดท้ายผลที่ได้รับกลับมา ฉันกลายเป็นคนที่เจ็บปวดที่สุดกับความรักครั้งนี้
ฉันยอมจากไปเหมือนคนหมดเยื่อใย ทั้งๆที่ในใจฉันมันทรมานเหลือเกิน
ฉันใช้เวลาเยียวยาอาการอกหัก ลบคนๆนึงให้หมดไปจากใจ
แต่มันเหมือนยิ่งตอกย้ำตัวเองให้จดจำมากยิ่งขึ้น
สถานที่เดิมๆ คำพูดเดิมๆ มันยังคงก้องอยู่ในหู
ฉันกลายเป็นคนมีกำแพงรอบด้าน ที่สูงขึ้นโดยไม่รู้ตัว
จากวันนั้นถึงวันนี้เป็นเวลา 5 ปีแล้วที่ฉันไม่เคยคิดจะเปิดใจรับใครสักคนเข้ามา
ไม่ใช่ฉันไม่มีหัวใจ แต่เพราะหัวใจฉันยังไม่แข็งแรงพอ...ก้อเท่านั้นเอง

 

 

**เอาใน saranair.com มาแต่ไงมันเหมือนชีวิตเราไม่รู้ ยังไงก็รักเหมือนเดิมนะ ขอเปลี่ยนจำนวนปีนิดหน่อย**

เค้าว่ากันว่างานเลี้ยง ย่อมมีวันเลิกลา ทุกชีวิตต้องพบเจอกับการลาจาก

ต้องเดินทางไปตามถนนแห่งความฝัน ถนนที่มีทางแยกที่แตกต่างกันไป

แต่เมื่อถึงเวลา ไม่แน่ถนนของเราอาจจะมาบรรจบกันใหม่ก็เป็นได้

ตราบใดที่มิตรภาพยังคงอยู่ ความเป็นเพื่อนระหว่างเรายังไม่จางหาย
ต้องขอบคุณเวลา ที่พาฉันให้มาเจอกับเธอ คนที่คอยปลอบใจ ห่วงใย โดยไม่มีเงื่อนไขอะไรเลย

รักของเพื่อนไม่มีการอกหัก ไม่ต้องมานั่งเสียใจ เวลาเพื่อนไม่โทรหา ไม่ต้องโทรจิกตลอดเวลา

ไม่ต้องกังวลว่าเราจะสวยมากแค่ไหน น้ำหนักขึ้นเท่าไหร่ เพราะเพื่อนจะไม่ทิ้งเรา ไม่หลอกให้เราต้องผิดหวัง............
ถ้าคุณเป็นคนหนึ่งที่จะต้องแยกย้ายจากเพื่อนของคุณไป ก็ขอให้คุณใช้เวลากับเพื่อนให้มากที่สุด.....

เพื่อให้คนของความทรงจำ เป็นภาพแห่งความประทับใจ ตลอดไป............................